Są takie dni, kiedy równo sypie się wszystko. Pół biedy jeżeli można sobie pozwolić na zwinięcie się w fotelu z kocykiem, kotem pod pachą, książką i herbatą - czyli typowe przeczekanie. Gorzej gdy jest to dzień z gatunku tych ważnych.
Zaspałam, zamiast o 3:30 wstałam o 4, spóźniłam się na autobus i do Wrocławia, z którego właśnie żalę się na świat dotarłam z trzygodzinnym opóźnieniem, co stanowi duży problem gdy trzeba jeszcze dotrzeć na zadupia.
Smutna pogoda, smutna piosenka w głowie, strach pomyśleć co będzie dalej xD
