Dzień kruka.

Powinnam się uczyć...

***

-Odchodzę - nie patrzył jej w oczy, jego wzrok błądził gdzieś pomiędzy regałami pełnymi książek i starych płyt, a lustrem zawieszonym na ścianie. Gdy napotkał w nim swoje spojrzenie zamrugał i zaczął intensywnie oglądać blat stołu przy którym właśnie siedział.

-Odchodzisz... - powtóezyła bezwiednie, opierając głowę na dłoniach.

-Tak po prostu? Bez powodu? Po tylu latach? - zapytała dalej do końca nie zdając sobie sprawy z wagi tego, co przed chwilą usłyszała.

-Zrozum, to trudne również dla mnie...

-Czyżby? W takim razie mistrzowsko to ukrywasz. Tak po prostu, zjadłeś śniadanie, przeczytałeś gazetę i najzwyczajniej w świecie powiedziałeś 'odchodzę'. Przyznasz, że nie robi się tego codziennie. Czy po tych dwudziestu latach zasłużyłam sobie chociaż na to, by dowiedzieć się dlaczego? - nawet nie próbowała kryć rozżalenia.

-Ja...ja zawiodłem. Nie potrafiłem kochać cię tak, jak na to zasługujesz. Nie dałem ci dziecka, o którym zawsze tak marzyłaś, nasze życie nie było takie jak planowaliśmy...Nie potrafię żyć z tobą ze świadomością jak bardzo dałem ciała.

-I właśnie dlatego zostawiasz mnie : samą, już niemłodą, z rozdartym sercem. Tylko dlatego,że łatwiej ci będzie na mnie nie patrzeć i w spokoju sumienia ułożyć sobie życie z kimś innym. Bo jest ktoś inny, prawda? - spojrzeniem zmusiła go do popatrzenia jej w oczy. Nie płakała, ale w jej niebieskich tęczówkach było takie oskarżenie i rozpacz, że czym prędzej opuścił wzrok.

-Nie ma nikogo innego. Nie kocham, nie kochałem i nie będę kochał nikogo oprócz ciebie. Ale żyć z tobą nie potrafię.

-Bardzo ładnie powiedziane...i bardzo wygodne. Więc nie liczy się to jak ja się z tym będę czuła. Nieistotne, że nigdy niczego ci nie wypominałam ciesząc się właśnie takim życiem jakie prowadziliśmy. Bo prowadziliśmy je razem, niezależnie czy bywało dobrze czy źle. A teraz boisz się żyć ze mną, więc mówisz 'adieu' i zwijasz manatki. Pamiętasz nasze przysięgi? "I że cię nie opuszczę aż do śmierci". Wytarty frazes? Pamiętasz listy, których stosy piętrzą się w pudłach na poddaszu? "Co by się nie działo, zawsze wrócę do ciebie, jak statek do bezpiecznej przystani po długiej podróży". Słowa straciły ważność? A może w myśl zasady 'papier przyjmie wszystko' pisałeś ot tak, by zapełnić miejsce na kartce i by ładnie brzmiało?

-Wybacz, nie potrafię inaczej. Żegnaj - chwycił przygotowaną wcześniej walizkę i po prostu wyszedł z domu.

Otępiała obserwowała jak odchodzi i znika za zakrętem krętej ścieżki. Tej samej, po której ścigali się jako zakochani nastolatkowie, którą nie raz przechadzali się ciepłymi wiosennymi wieczorami gdy powietrze przepełnione było zapachem jej ukochanych bzów. Pojedyncze pączki zaczęły już pojawiać się na krzewach. 'W tym roku nie dla mnie kwitną bzy' - pomyślała, a przelatujący pod oknem kruk donośnym krzykiem zdawał się potwierdzać jej słowa.

Spotkanie z Draculą.

Powyższy obrazek był niejako impulsem do zastanowienia się nad obrazem wampira we współczesnej popkulturze. Dzięki popularności takich utworów literackich, a później filmów/seriali takich jak „Zmierzch” czy „Pamiętniki Wampirów” wśród nastolatków utrwalił się wizerunek zabójczo przystojnego, wrażliwego tudzież niestabilnego emocjonalnie krwiopijcy, którego jednak nie należy się bać, a wręcz przeciwnie – jest niemalże idealnym kandydatem na chłopaka. Niewątpliwie ma to jakieś pozytywne strony, jak np. zachęcenie rzeszy nastolatek do czytania książek (co jest niewątpliwie dużym sukcesem w społeczeństwie wydającym się uparcie dążyć do wtórnego analfabetyzmu), zyski dla wielu autorów którzy wypłynęli na fali popularności gatunku, czy wreszcie mężczyźni o ‘wampirzym’ typie urody, do tej pory wiecznie spychani w cień napompowanych osiłków. Przyznam szczerze, że próbowałam zarówno przeczytać jak i obejrzeć najbardziej znane spośród utworów tego gatunku, jednak cóż – najzwyczajniej w świecie mnie znudziły, każdy ma własny gust, nieprawdaż? Jednak mój czas spędzony nad nimi nie poszedł na marne, czego efektem było dalsze zagłębienie się w świat wampirów, ale w bardziej klasycznej formie. Dzisiaj zapraszam na spotkanie z najsłynniejszym z nich – Draculą.

Na początek – krótki zarys historyczny. ‘Dracula’ był to przydomek nadany XV wiecznemu hospodarowi Wołoszczyzny szerzej znanemu jako Vlad Palownik, który zasłynął z wbijania pokonanych i jeńców na pal. Jego postać posłużyła Bramowi Stokerowi, który pod koniec XIX w. opublikował swoją powieść, której głównym bohaterem był hrabia Dracula – żyjący w Transylwanii arystokrata będący jednocześnie wampirem. Historia zdobyła wielką popularność i doczekała się wielu mniej lub bardziej wiernych oryginałowi ekranizacji, pośród których prym wiodą wersja z roku 1931 z niezapomnianym Belą Lugosim w roli głównej, oraz adaptacja dokonana w 1992 roku przez Francisa Forda Coppolę. Są to dzieła powszechnie znane i wierne oryginałowi, których nie trzeba za bardzo przedstawiać. Mnie moje nowe zainteresowania muzyczne zawiodły w zupełnie inny rejon...

Uwięziony pomiędzy miłością a śmiercią.

Na tle nastrojowej muzyki, na ciemną scenę wkracza narrator i chropowatym głosem wprowadza widownię w historię najsłynniejszego z wampirów i jego ukochanej, na ekranie wyświetlają się zarysy map i ryciny...Właśnie tak zaczyna się musical zatytułowany „Dracula – entre l’amour et la mort”, którego premiera odbyła się w styczniu 2006 roku w Montrealu. Widz przyzwyczajony do klasycznego wizerunku wampira spowitego w powłóczystą, czarną szatę z czerwonym podbiciem może doznać co najmniej lekkiego szoku – główny bohater nosi obcisły skórzany kostium, ma długie czarne włosy i kozią bródkę. Także pozostałe postacie znacznie różnią się od swoich pierwowzorów – całą akcja przeniesiona jest w XX wiek, Jonathan jest dziennikarzem, Renfield jego fotografem, Mina działaczką charytatywną, a Lucy...córką Van Helsinga, którego kreacja jest najbardziej wierna w stosunku do oryginału. Zresztą jak informują twórcy – nie jest to kolejna adaptacja, a raczej współczesna interpretacja. Gdy już minie pierwsze zdziwienie spowodowane kostiumami widz daje się porwać historii. Mogłabym streścić fabułę, rozpisać się na temat kolejnych różnic pomiędzy treścią powieści, a tą konkretną wersją sceniczną jednak wolę zachęcić Was do obejrzenia i nie pozbawić przyjemności, a zarazem ciekawości ‘co będzie dalej’ ;) A obejrzeć naprawdę warto, powodów ku temu jest co najmniej kilka...

Po pierwsze – obsada. ‘Niestety’ nie znajdziemy tam nazwisk widniejących na pierwszych stronach okładek naszych gazet. Powód jest prosty – artyści z francuskojęzycznej kanadyjskiej prowincji Quebec, poza kilkoma wyjątkami w postaci Garou czy Celine Dion nie są szeroko znani w naszym kraju. Szkoda, gdyż wielu z nich jest naprawdę wartych bliższego poznania. U siebie są jednak prawdziwymi gwiazdami, jak np. odtwórca głównej roli a zarazem dyrektor artystyczny całego przedsięwzięcia – Bruno Pelletier. Kilkunastokrotny zdobywca najważniejszych nagród quebeckiego przemysłu muzycznego, aktor mający na koncie występy w pięciu poza „Draculą” musicalach, posiadający w Polsce prężnie działający fanklub, posiadacz niezwykłego głosu z którym odnajduje się w rozmaitych gatunkach od rocka po jazz. Wszyscy jego fani przecierali oczy ze zdumienia, gdy zobaczyli go na scenie – na potrzeby kreacji postaci zupełnie zmienił wizerunek. Śpiewa – jak zwykle fantastycznie, doskonale oddając emocje, które targają jego bohaterem.

Pozostała część obsady to także uznani artyści, jak chociażby niezwykle popularny w Quebecu Sylvain Cossette wcielający się w rolę Jonathana, młodziutkie i bardzo utalentowane Andree Watters i Gabrielle Destroismaisons (Mina/Ehlemina i Lucy), Daniel Boucher idealnie tworzący obraz Renfielda – szaleńca gotowego na wszystko oraz doświadczony i cieszący się dużym uznaniem piosenkarz i kompozytor Pierre Flynn (Van Helsing).Nie należy zapominać o odtwórczyniach ról wampirzyc, które jako diabelska świta Draculi towarzyszą wszelkim ważniejszym wydarzeniom oraz narratorowi(Louis Gagne), który swoim głębokim schrypniętym głosem potęguje nastrój grozy.

Druga sprawa – muzyka oraz oprawa wizualna. Twórcy spektaklu postawili na mało rozbudowaną, acz funkcjonalną scenografię, największą wagę przykładając do muzyki. Kompozytor Simon Leclerc i tekściarz Roger Tabra spisali się na medal. Napisane przez nich utwory brzmią nowocześnie, a wykonawcy doskonale operując emocjami w głosie nadają im szczególnego wyrazu. Aktorom towarzyszy ekran, na którym wyświetlane są rozmaite wizualizacje, co w połączeniu z treścią przez nich wypowiadaną daje niesamowity efekt, a niejednokrotnie stanowią dopełnienie tego co dzieje się na scenie.

„Dracula – entre l’amour et la mort” nie jest typowym musicalem, znajduje się w nim również sporo kwestii wypowiadanych, a nie wyśpiewywanych przez postacie znajdujące się na scenie. Ktoś mógłby zapytać – no dobra,ale coś tu śmierdzi, naprawdę nie ma żadnych wad? Owszem, ma – największą z nich jest niewielka dostępność w Polsce. Co jakiś czas jakiś sklep internetowy wrzuci kilka egzemplarzy na allegro, poza tym jedyną opcją jest sprowadzenie dvd z Kanady albo...oglądanie przez internet. Cały musical dostępny jest na youtube, jak również na stronach typu chomikuj.pl – znalezienie polskich napisów również nie stanowi problemu. Serdecznie polecam wszystkim, którzy zmęczeni są już Edwardem wyglądającym z każdej okładki, miłośnikom wampirzej tematyki, języka francuskiego czy też po prostu fanom dobrej muzyki i gry aktorskiej. Na zachętę zostawiam Was z jednym z najpiękniejszych utwórów tego musicalu, oraz z kilkoma przydatnymi linkami 

https://www.facebook.com/pages/Bruno-Pelletiers-Polish-Fan-Club

Polskie forum Bruno Pelletier

Bry.

Podejście do bloga nr 938427364.

Właściwie to do założenia zainspirował mnie obrazek na demotywatorach(?), który pobudził mnie do wynurzeń na temat związany z nim. W pewnym momencie zapragnęłam to spisać i udoskonalić no i oczywiście podzielić się z jakąkolwiek publicznością. Nie wykluczam, że następny wpis będzie zarazem ostatnim, ale na razie nie wiem nic ;)