Z igły widły.

To nawet dość fascynujące, jak człowiek potrafi odwrócić kota ogonem i zrobić skandal z byle pierdoły, prawda?

Rok się kończy, ludzie robią podsumowania. Też spróbuję, a co ;)
2014 był dla mnie przełomowym, ze względu na...dupa, nie był.
Ciężki do jednoznacznej oceny - owszem, ale przełomowym bym go nie nazwała. Wydarzyło się wiele rzeczy dobrych, przyjemnych, które czegoś może i mnie nauczyły, ale przede wszystkim pozostawiły miłe wspomnienia. Druga połowa - klasycznie do bani. Po raz już nie wiem który przypomniałam sobie, że nawiązywać i utrzymywać relacji to ja nie potrafię.
Cóż, perspektywa życia ze stadem kotów też wydaje się być całkiem miła ;)

Tempora mutantur et nos mutamur in illis.

Tytuł po łacinie, bo w tym języku wszystko brzmi mądrzej xD
Częstotliwość z jaką tu zaglądam po prostu poraża.  Chyba w listę postanowień noworocznych (lubię czasem pożyć złudzeniami, a jakże) wpiszę sobie regularne notki na blogu. Ot tak by mieć poczucie, że jeszcze potrafię podjąć jakąś systematyczną aktywność.
W sobotę wyjeżdżam na zlot z okazji urodzin polskiego fanklubu Rammsteina. Większości ludzi którzy się pojawią nie znam wcale lub nie widziałam od paru lat, muzyka tego rodzaju również rzadko gości w moich słuchawkach... To dość zabawne, gdyby ponad dwa lata temu,  gdy siedziałam w katowickiej 'Kultowej' na moim ostatnim zlocie ktoś powiedział mi ile pozmienia mi się w głowie i jak będzie wyglądało moje życie pod koniec roku 2014 to najpewniej uznałabym że wypił przynajmniej cztery piwa za dużo, albo że grzybki w zapiekance jednak nie były pieczarkami. Czy gdybym nie nabyła przypadkiem nowych upodobań muzycznych byłoby teraz tak samo fajnie?  Możliwe.
Nie spędzam jednak czasu na rozmyślaniach 'co by było gdyby...' , spotkało mnie mnóstwo pozytywnych rzeczy,  poznałam nowych ludzi,  uczę się kolejnego języka...kilku wpadek,  głównie personalnych żałuję gdyż przez nie ciągnie się za mną nieco smrodku, ale to tylko jedna z wielu nauczek na przyszłość.
Nie robię wielkich planów na 2015,  niech życie mnie jeszcze trochę pozaskakuje :)
'L'avenir appartient aux fous qui le vivent au present'
Toujours et maintenant
Ale najpierw odświeżę stare znajomości i zamierzam się świetnie bawić :D

Nigdy nie pytaj czy może być gorzej...może.

Są takie dni, kiedy równo sypie się wszystko. Pół biedy jeżeli można sobie pozwolić na zwinięcie się w fotelu z kocykiem, kotem pod pachą, książką i herbatą - czyli typowe przeczekanie. Gorzej gdy jest to dzień z gatunku tych ważnych.
Zaspałam, zamiast o 3:30 wstałam o 4, spóźniłam się na autobus i do Wrocławia, z którego właśnie żalę się na świat dotarłam z trzygodzinnym opóźnieniem, co stanowi duży problem gdy trzeba jeszcze dotrzeć na zadupia.
Smutna pogoda, smutna piosenka w głowie, strach pomyśleć co będzie dalej xD

Nie samym koncertem człowiek żyje :)

Skoro już odkurzyłam tego bloga by gdzieś w internecie wygadać się z pokoncertowych wrażeń, to spróbuję być aktywna przez krótszy lub dłuższy czas ;)
Mamy Święta. Nie lubię tego okresu, bo oznacza nerwową krzątaninę w domu i obowiązkową awanturę w imię 'wyższych wartości i przygotowywania się do duchowego przeżywania najważniejszego święta w roku'. Tssaaaa...
Przynajmniej jedzenie dobre :P

Za dwa miesiące rozpocznie się sesja egzaminacyjna, tym razem będzie naprawdę ciężko nie pożegnać się z uczelnią. Zaczęłam też szukać pracy na wakacje, to znaczy ogłosiłam się w kilku miejscach, nic więcej...bo przecież mam czaaaas.

Na przekór szarej rzeczywistości zrobiłam sobie różowe paznokcie, o!

Udało się :)

W kwestiach muzycznych jestem raczej pechowcem. Oznacza to, że gdy już polubię jakiś zespół bądź wykonawcę, to istnieją dwie opcje:

a)zespół dawno się rozpadł

b)wykonawca nie żyje

c)Polska nie istnieje na jego mapie koncertowej

W związku z powyższym, gdy półtora roku temu, przypadkowo znalezione w odmętach yt nagranie sprawiło że spadłam z krzesła i długo nie mogłam się podnieść, nie robiłam sobie wielkich nadziei, że kiedyś dane mi będzie usłyszeć TEN głos na żywo.

Tak czy inaczej, zaangażowałam się w życie fanklubu i na miarę moich skromnych możliwości starałam się uświadomić jak najszerszemu gronu istnienie prawie kompletnie nieznanego w naszym kraju, niewielkiego faceta z wielkim głosem.Być może nadal bez wielkiej nadziei i wiary w powodzenie, ale uznałam, że gra jest warta świeczki. Zwłaszcza że Bruno Pelletier swoim głosem chwyta za serce i nie puszcza.

W marcu zeszłego roku artysta udzielił wywiadu specjalnie dla polskiego fanklubu, w którym po raz kolejny już zresztą deklarował, że chciałby przyjechać do Polski. 

Wywiad z Bruno Pelletier - FC Polska

Sprawy zaczęły nabierać tempa w sierpniu, gdy zainteresowany w kilku wywiadach powiedział, że w planowanym na wiosnę 2014 tournee przewidziana jest także wizyta w Warszawie. Wtedy jeszcze baliśmy się cieszyć, w końcu to nie było nic oficjalnego. Wreszcie, 19.11.2013 roku, polska agencja MakroConcert ogłosiła, że we współpracy z firmą V.dest podjęła się organizacji koncertu Bruno Pelletier w Polsce. Wyznaczona data - 10.04.2014 - budziła mieszane uczucia, zastanawialiśmy się czy w stolicy ludzie obchodzący rocznicę Katastrofy Smoleńskiej nie narobią większego zamieszania niż to potrzebne, ale tak czy inaczej cieszyliśmy się, że w końcu po długich staraniach - to może się udać.

W tym momencie odezwał się mojej głowie głosik, mówiący że przecież jeden koncert to za mało i...niewiele myśląc zaczęłam organizować sobie wyjazd na otwierający trasę koncert 1.04.2014 w paryskim klubie La Cigale. Pięć miesięcy ciągnęło się niemiłosiernie, starałyśmy się jak tylko się dało nagłośnić koncert w mediach by przyciągnąć do Sali Kongresowej jak największą ilość ludzi.

Nadszedł kwiecień, koszmarnie zmęczona całodniowym zwiedzaniem Paryża zajęłam w końcu swoje miejsce w sali koncertowej. Pamiętam, że w roli 'supportu' wystąpił jakiś chłopaczek śpiewający po francusku (to takie dziwne w stolicy Francji, prawda?), był całkiem niezły, ale irytował mnie niemiłosiernie - byłam zmęczona, chciałam obejrzeć koncert i iść spać.

Sam koncert Bruno ciężko mi opisać, większość czasu zastanawiałam się czy to się aby na pewno dzieje naprawdę.To co zauważyłam, to że znacznie zaniżałam średnią wieku widowni, zauważyłam także że wokalista na scenie jest w swoim świecie i czasami niekoniecznie zauważa co się wokół niego dzieje (jedna dziewczyna z kwiatami podchodziła chyba trzy razy zanim widownia się zlitowała i ze śmiechem wskazała mu, gdzie biedna stoi). Mój zachwyt przeplatał się z niedowierzaniem (znając nagrania studyjne, ciężko było uwierzyć, że da się tak, a nawet lepiej zaśpiewać na żywo) i wzruszeniem, zwłaszcza gdy śpiewał tak poruszające utwory jak Lune , SOS d'un terrien en detresse czy Le Clown 

Z La Cigale wyszłam powtarzając na modłę Osła ze Shreka 'Ja chcę jeszcze raz!'. Co więcej, wiedziałam że 'jeszcze raz' nastąpi :)

10.04.2014 zaczął się dla mnie...nieciekawie. Zaspałam i w moich zabójczych koturnach niemalże goniłam pociąg.Fakt, że w ogóle zdążyłam wskoczyć do wagonu należy rozpatrywać w kategorii cudu. W czasie drogi powtarzałam sobie, że ostatni raz ruszam się na koncert odbywający się dalej niż w promieniu 100km od miejca zamieszkania. Gdy dotarłam do Warszawy byłam już w stanie 'zombie', a przecież była dopiero 11. Nie marzyłam o niczym innym poza zakończeniem tego dnia i znalezieniem się w łóżku. Na szczęście kawa i miłe towarzystwo postawiły mnie na nogi (za to moje gardło nienawykłe do takiej ilości gadania bardzo szybko zaczęło boleć) i nie wiedzieć kiedy nadeszło popołudnie i pora na spotkanie-widmo pomiędzy fanami w kawiarni na terenie Pałacu Kultury.Spotkanie-Widmo gdyż nie wiadomo kto je oganizował, nie pojawił się żaden człowiek 'ogarniający' całość, miejsce w którym mieli gromadzić się ludzie nie zostało w żaden sposób oznaczone. Pomimo lekkiego chaosu udało się zgromadzić kilkanaście osób. Piłam ogromne ilości wody by jakoś ulżyć mojemu biednemu gardłu, co nie było do końca dobrym pomysłem - kto mnie potem widział pod Kongresową ten wie - zbolała mina i 'siiiiikuuuuu!'.

W końcu - zaczęło się.Niby na początku zestaw piosenek identyczny jak dziewięć dni wcześniej w Paryżu. Czułam się jednak inaczej - po pierwsze, towarzyszyło mi poczucie wielkiej ulgi - nic się nie stało, nie odwołali występu, stał się faktem, właśnie trwa. Po drugie - byłam u siebie, to był TEN koncert na który tyle czasu czekałam.Trzeci aspekt - widoczność i towarzystwo miałam znacznie lepsze. I z tego miejsca muszę podziękować Zosi S. za kompanię oraz wszystkie wypowiedzi w trakcie koncertu, które do zacytowania się absolutnie nie nadają. Nie wysiedziałam długo na miejscu, chyba przy piątym albo szóstym utworze byłam już po sceną i tam też pozostałam do samego końca.Działo się. Polska publiczność po raz kolejny pokazała klasę, słusznie w świecie muzycznym (chociaż mój dotychczasowy muzyczny świat ograniczał się do zespołów i wykonawców rockowych i metalowych) mówi się o Polakach, że reprezentują pod tym względem ekstraklasę światową. Półtora miesiąca wcześniej, podczas koncertu Garou, publiczność wypełniająca Salę Kongresową po brzegi nie rozkręciła nawet w połowie takiej imprezy jaką urządziło kilkaset osób przybyłych by posłuchać jak Bruno śpiewa.

Po wokaliście widać było, że jest niesamowicie poruszony przyjęciem, podkreślał to wielokrotnie, a pod koniec koncertu był wyraźnie wzruszony. W ciągu dwóch godzin występu swobodnie przechodził od lirycznych, wzruszających utworów, do energetycznych rockowych numerów, skacząc i biegając po scenie jak szalony. Przy tym ani razu nie złapał zadyszki, nie zgubił dźwięku (a to, że raz prawie wyłożył się jak długi potykając się o kable...cóż, zdarza się) i nie zwolnił tempa. Tylko pozazdrościć kondycji!

Kolejną rzeczą, którą ujął publiczność były jego zmagania z językiem polskim - jak zawsze gdy jedzie do niefrancukojęzycznego kraju, i tym razem wziął kilka lekcji języka i przygotował sobie teksty na kartce, które później odczytywał.

Zadziwiające było to, jak facet wystepujący na scenie od trzydziestu lat, wciąż, na każdym koncercie śpiewa każdy utwór jakby wykonywał go po raz pierwszy. W jego zachowaniu na scenie nie było śladu znużenia, rutyny, widać było za to wielką radość z bycia na scenie.

Dwie godziny minęły zbyt szybko, tryb Osiołka wlączył mi się ponownie i bardzo chciałabym móc powiedzieć sobie 'A w przyszłym tygodniu...'. Trudno, poczekam.

Naprawdę, cieszę się że byłam w Paryżu. Jeszcze bardziej cieszę się, że byłam tam najpierw, przed Warszawą, bo gdyby kolejność była odwrotna...byłabym zawiedziona. Paryska publiczność, o ile przyjęła Bruna bardzo ciepło - w porównaniu do tej warszawskiej przysypiała.

Wielkie marzenie wielu osób się spełniło - Czas Katedr nadszedł i w Warszawie :)

Ale po co?

Zdrowy rozsądek jest nudny, chociaż wierzę że potrafi ułatwić życie.
Jednak ja bardziej niż wygodę, cenię sobie różnorodność i jakby to określić...nieprzewidywalność życia.
Niewykluczone, że wylecę przez to ze studiów, albo będę miała wrzesień pełen stresów...i tak nie miałam planów na wrzesień :P
Kupować bilet na koncert faceta, którego słucha się od niecałego tygodnia - też bardzo mądre.
Podejmowania wszelkich istotnych decyzji pod wpływem impulsu również nikt rozsądny nie poleca.
Jakby się tak zastanowić - jestem antyprzykładem, który już dawno powinien źle skończyć.
Zupełnie na przekór - mam się dobrze ;)

So simple

'Light up your face with gladness
Hide every trace of sadness
Although a tear
May be ever so near
That's the time you must keep on trying
Smile, what's the use of crying
You'll find that life is still worthwhile
If you just smile.'
Niby tak proste i oczywiste,a w wykonaniu już dużo trudniejsze.
Właśnie zdałam sobie sprawę jak mało czasu mi zostało...Już prawie czerwiec, sesja za progiem, potem wyjazd na...a w sumie to nie wiem na jak długo. Początek września mam nadzieję,że bez egzaminów, potem praktyka i trzask! - drugi rok.