Udało się :)

W kwestiach muzycznych jestem raczej pechowcem. Oznacza to, że gdy już polubię jakiś zespół bądź wykonawcę, to istnieją dwie opcje:

a)zespół dawno się rozpadł

b)wykonawca nie żyje

c)Polska nie istnieje na jego mapie koncertowej

W związku z powyższym, gdy półtora roku temu, przypadkowo znalezione w odmętach yt nagranie sprawiło że spadłam z krzesła i długo nie mogłam się podnieść, nie robiłam sobie wielkich nadziei, że kiedyś dane mi będzie usłyszeć TEN głos na żywo.

Tak czy inaczej, zaangażowałam się w życie fanklubu i na miarę moich skromnych możliwości starałam się uświadomić jak najszerszemu gronu istnienie prawie kompletnie nieznanego w naszym kraju, niewielkiego faceta z wielkim głosem.Być może nadal bez wielkiej nadziei i wiary w powodzenie, ale uznałam, że gra jest warta świeczki. Zwłaszcza że Bruno Pelletier swoim głosem chwyta za serce i nie puszcza.

W marcu zeszłego roku artysta udzielił wywiadu specjalnie dla polskiego fanklubu, w którym po raz kolejny już zresztą deklarował, że chciałby przyjechać do Polski. 

Wywiad z Bruno Pelletier - FC Polska

Sprawy zaczęły nabierać tempa w sierpniu, gdy zainteresowany w kilku wywiadach powiedział, że w planowanym na wiosnę 2014 tournee przewidziana jest także wizyta w Warszawie. Wtedy jeszcze baliśmy się cieszyć, w końcu to nie było nic oficjalnego. Wreszcie, 19.11.2013 roku, polska agencja MakroConcert ogłosiła, że we współpracy z firmą V.dest podjęła się organizacji koncertu Bruno Pelletier w Polsce. Wyznaczona data - 10.04.2014 - budziła mieszane uczucia, zastanawialiśmy się czy w stolicy ludzie obchodzący rocznicę Katastrofy Smoleńskiej nie narobią większego zamieszania niż to potrzebne, ale tak czy inaczej cieszyliśmy się, że w końcu po długich staraniach - to może się udać.

W tym momencie odezwał się mojej głowie głosik, mówiący że przecież jeden koncert to za mało i...niewiele myśląc zaczęłam organizować sobie wyjazd na otwierający trasę koncert 1.04.2014 w paryskim klubie La Cigale. Pięć miesięcy ciągnęło się niemiłosiernie, starałyśmy się jak tylko się dało nagłośnić koncert w mediach by przyciągnąć do Sali Kongresowej jak największą ilość ludzi.

Nadszedł kwiecień, koszmarnie zmęczona całodniowym zwiedzaniem Paryża zajęłam w końcu swoje miejsce w sali koncertowej. Pamiętam, że w roli 'supportu' wystąpił jakiś chłopaczek śpiewający po francusku (to takie dziwne w stolicy Francji, prawda?), był całkiem niezły, ale irytował mnie niemiłosiernie - byłam zmęczona, chciałam obejrzeć koncert i iść spać.

Sam koncert Bruno ciężko mi opisać, większość czasu zastanawiałam się czy to się aby na pewno dzieje naprawdę.To co zauważyłam, to że znacznie zaniżałam średnią wieku widowni, zauważyłam także że wokalista na scenie jest w swoim świecie i czasami niekoniecznie zauważa co się wokół niego dzieje (jedna dziewczyna z kwiatami podchodziła chyba trzy razy zanim widownia się zlitowała i ze śmiechem wskazała mu, gdzie biedna stoi). Mój zachwyt przeplatał się z niedowierzaniem (znając nagrania studyjne, ciężko było uwierzyć, że da się tak, a nawet lepiej zaśpiewać na żywo) i wzruszeniem, zwłaszcza gdy śpiewał tak poruszające utwory jak Lune , SOS d'un terrien en detresse czy Le Clown 

Z La Cigale wyszłam powtarzając na modłę Osła ze Shreka 'Ja chcę jeszcze raz!'. Co więcej, wiedziałam że 'jeszcze raz' nastąpi :)

10.04.2014 zaczął się dla mnie...nieciekawie. Zaspałam i w moich zabójczych koturnach niemalże goniłam pociąg.Fakt, że w ogóle zdążyłam wskoczyć do wagonu należy rozpatrywać w kategorii cudu. W czasie drogi powtarzałam sobie, że ostatni raz ruszam się na koncert odbywający się dalej niż w promieniu 100km od miejca zamieszkania. Gdy dotarłam do Warszawy byłam już w stanie 'zombie', a przecież była dopiero 11. Nie marzyłam o niczym innym poza zakończeniem tego dnia i znalezieniem się w łóżku. Na szczęście kawa i miłe towarzystwo postawiły mnie na nogi (za to moje gardło nienawykłe do takiej ilości gadania bardzo szybko zaczęło boleć) i nie wiedzieć kiedy nadeszło popołudnie i pora na spotkanie-widmo pomiędzy fanami w kawiarni na terenie Pałacu Kultury.Spotkanie-Widmo gdyż nie wiadomo kto je oganizował, nie pojawił się żaden człowiek 'ogarniający' całość, miejsce w którym mieli gromadzić się ludzie nie zostało w żaden sposób oznaczone. Pomimo lekkiego chaosu udało się zgromadzić kilkanaście osób. Piłam ogromne ilości wody by jakoś ulżyć mojemu biednemu gardłu, co nie było do końca dobrym pomysłem - kto mnie potem widział pod Kongresową ten wie - zbolała mina i 'siiiiikuuuuu!'.

W końcu - zaczęło się.Niby na początku zestaw piosenek identyczny jak dziewięć dni wcześniej w Paryżu. Czułam się jednak inaczej - po pierwsze, towarzyszyło mi poczucie wielkiej ulgi - nic się nie stało, nie odwołali występu, stał się faktem, właśnie trwa. Po drugie - byłam u siebie, to był TEN koncert na który tyle czasu czekałam.Trzeci aspekt - widoczność i towarzystwo miałam znacznie lepsze. I z tego miejsca muszę podziękować Zosi S. za kompanię oraz wszystkie wypowiedzi w trakcie koncertu, które do zacytowania się absolutnie nie nadają. Nie wysiedziałam długo na miejscu, chyba przy piątym albo szóstym utworze byłam już po sceną i tam też pozostałam do samego końca.Działo się. Polska publiczność po raz kolejny pokazała klasę, słusznie w świecie muzycznym (chociaż mój dotychczasowy muzyczny świat ograniczał się do zespołów i wykonawców rockowych i metalowych) mówi się o Polakach, że reprezentują pod tym względem ekstraklasę światową. Półtora miesiąca wcześniej, podczas koncertu Garou, publiczność wypełniająca Salę Kongresową po brzegi nie rozkręciła nawet w połowie takiej imprezy jaką urządziło kilkaset osób przybyłych by posłuchać jak Bruno śpiewa.

Po wokaliście widać było, że jest niesamowicie poruszony przyjęciem, podkreślał to wielokrotnie, a pod koniec koncertu był wyraźnie wzruszony. W ciągu dwóch godzin występu swobodnie przechodził od lirycznych, wzruszających utworów, do energetycznych rockowych numerów, skacząc i biegając po scenie jak szalony. Przy tym ani razu nie złapał zadyszki, nie zgubił dźwięku (a to, że raz prawie wyłożył się jak długi potykając się o kable...cóż, zdarza się) i nie zwolnił tempa. Tylko pozazdrościć kondycji!

Kolejną rzeczą, którą ujął publiczność były jego zmagania z językiem polskim - jak zawsze gdy jedzie do niefrancukojęzycznego kraju, i tym razem wziął kilka lekcji języka i przygotował sobie teksty na kartce, które później odczytywał.

Zadziwiające było to, jak facet wystepujący na scenie od trzydziestu lat, wciąż, na każdym koncercie śpiewa każdy utwór jakby wykonywał go po raz pierwszy. W jego zachowaniu na scenie nie było śladu znużenia, rutyny, widać było za to wielką radość z bycia na scenie.

Dwie godziny minęły zbyt szybko, tryb Osiołka wlączył mi się ponownie i bardzo chciałabym móc powiedzieć sobie 'A w przyszłym tygodniu...'. Trudno, poczekam.

Naprawdę, cieszę się że byłam w Paryżu. Jeszcze bardziej cieszę się, że byłam tam najpierw, przed Warszawą, bo gdyby kolejność była odwrotna...byłabym zawiedziona. Paryska publiczność, o ile przyjęła Bruna bardzo ciepło - w porównaniu do tej warszawskiej przysypiała.

Wielkie marzenie wielu osób się spełniło - Czas Katedr nadszedł i w Warszawie :)