Powyższy obrazek był niejako impulsem
do zastanowienia się nad obrazem wampira we współczesnej
popkulturze. Dzięki popularności takich utworów literackich, a
później filmów/seriali takich jak „Zmierzch” czy „Pamiętniki
Wampirów” wśród nastolatków utrwalił się wizerunek zabójczo
przystojnego, wrażliwego tudzież niestabilnego emocjonalnie
krwiopijcy, którego jednak nie należy się bać, a wręcz
przeciwnie – jest niemalże idealnym kandydatem na chłopaka.
Niewątpliwie ma to jakieś pozytywne strony, jak np. zachęcenie
rzeszy nastolatek do czytania książek (co jest niewątpliwie dużym
sukcesem w społeczeństwie wydającym się uparcie dążyć do
wtórnego analfabetyzmu), zyski dla wielu autorów którzy wypłynęli
na fali popularności gatunku, czy wreszcie mężczyźni o
‘wampirzym’ typie urody, do tej pory wiecznie spychani w cień
napompowanych osiłków. Przyznam szczerze, że próbowałam zarówno
przeczytać jak i obejrzeć najbardziej znane spośród utworów tego
gatunku, jednak cóż – najzwyczajniej w świecie mnie znudziły,
każdy ma własny gust, nieprawdaż? Jednak mój czas spędzony nad
nimi nie poszedł na marne, czego efektem było dalsze zagłębienie
się w świat wampirów, ale w bardziej klasycznej formie. Dzisiaj
zapraszam na spotkanie z najsłynniejszym z nich – Draculą.
Na początek – krótki zarys
historyczny. ‘Dracula’ był to przydomek nadany XV wiecznemu
hospodarowi Wołoszczyzny szerzej znanemu jako Vlad Palownik, który
zasłynął z wbijania pokonanych i jeńców na pal. Jego postać
posłużyła Bramowi Stokerowi, który pod koniec XIX w. opublikował
swoją powieść, której głównym bohaterem był hrabia Dracula –
żyjący w Transylwanii arystokrata będący jednocześnie wampirem.
Historia zdobyła wielką popularność i doczekała się wielu mniej
lub bardziej wiernych oryginałowi ekranizacji, pośród których
prym wiodą wersja z roku 1931 z niezapomnianym Belą Lugosim w roli
głównej, oraz adaptacja dokonana w 1992 roku przez Francisa Forda
Coppolę. Są to dzieła powszechnie znane i wierne oryginałowi,
których nie trzeba za bardzo przedstawiać. Mnie moje nowe
zainteresowania muzyczne zawiodły w zupełnie inny rejon...
Uwięziony
pomiędzy miłością a śmiercią.
Na tle nastrojowej muzyki, na ciemną
scenę wkracza narrator i chropowatym głosem wprowadza widownię w
historię najsłynniejszego z wampirów i jego ukochanej, na ekranie
wyświetlają się zarysy map i ryciny...Właśnie tak zaczyna się
musical zatytułowany „Dracula – entre l’amour et la mort”,
którego premiera odbyła się w styczniu 2006 roku w Montrealu. Widz
przyzwyczajony do klasycznego wizerunku wampira spowitego w
powłóczystą, czarną szatę z czerwonym podbiciem może doznać co
najmniej lekkiego szoku – główny bohater nosi obcisły skórzany
kostium, ma długie czarne włosy i kozią bródkę. Także
pozostałe postacie znacznie różnią się od swoich pierwowzorów –
całą akcja przeniesiona jest w XX wiek, Jonathan jest
dziennikarzem, Renfield jego fotografem, Mina działaczką
charytatywną, a Lucy...córką Van Helsinga, którego kreacja jest
najbardziej wierna w stosunku do oryginału. Zresztą jak informują
twórcy – nie jest to kolejna adaptacja, a raczej współczesna
interpretacja. Gdy już minie pierwsze zdziwienie spowodowane
kostiumami widz daje się porwać historii. Mogłabym streścić
fabułę, rozpisać się na temat kolejnych różnic pomiędzy
treścią powieści, a tą konkretną wersją sceniczną jednak wolę
zachęcić Was do obejrzenia i nie pozbawić przyjemności, a zarazem
ciekawości ‘co będzie dalej’ ;) A obejrzeć naprawdę warto,
powodów ku temu jest co najmniej kilka...
Po pierwsze – obsada. ‘Niestety’
nie znajdziemy tam nazwisk widniejących na pierwszych stronach
okładek naszych gazet. Powód jest prosty – artyści z
francuskojęzycznej kanadyjskiej prowincji Quebec, poza kilkoma
wyjątkami w postaci Garou czy Celine Dion nie są szeroko znani w
naszym kraju. Szkoda, gdyż wielu z nich jest naprawdę wartych
bliższego poznania. U siebie są jednak prawdziwymi gwiazdami, jak
np. odtwórca głównej roli a zarazem dyrektor artystyczny całego
przedsięwzięcia – Bruno Pelletier. Kilkunastokrotny zdobywca
najważniejszych nagród quebeckiego przemysłu muzycznego, aktor
mający na koncie występy w pięciu poza „Draculą” musicalach,
posiadający w Polsce prężnie działający fanklub, posiadacz
niezwykłego głosu z którym odnajduje się w rozmaitych gatunkach
od rocka po jazz. Wszyscy jego fani przecierali oczy ze zdumienia,
gdy zobaczyli go na scenie – na potrzeby kreacji postaci zupełnie
zmienił wizerunek. Śpiewa – jak zwykle fantastycznie, doskonale
oddając emocje, które targają jego bohaterem.
Pozostała część obsady to także
uznani artyści, jak chociażby niezwykle popularny w Quebecu Sylvain
Cossette wcielający się w rolę Jonathana, młodziutkie i bardzo
utalentowane Andree Watters i Gabrielle Destroismaisons (Mina/Ehlemina
i Lucy), Daniel Boucher idealnie tworzący obraz Renfielda –
szaleńca gotowego na wszystko oraz doświadczony i cieszący się
dużym uznaniem piosenkarz i kompozytor Pierre Flynn (Van Helsing).Nie
należy zapominać o odtwórczyniach ról wampirzyc, które jako
diabelska świta Draculi towarzyszą wszelkim ważniejszym
wydarzeniom oraz narratorowi(Louis Gagne), który swoim głębokim schrypniętym
głosem potęguje nastrój grozy.
Druga sprawa – muzyka oraz oprawa
wizualna. Twórcy spektaklu postawili na mało rozbudowaną, acz
funkcjonalną scenografię, największą wagę przykładając do
muzyki. Kompozytor Simon Leclerc i tekściarz Roger Tabra spisali
się na medal. Napisane przez nich utwory brzmią nowocześnie, a
wykonawcy doskonale operując emocjami w głosie nadają im
szczególnego wyrazu. Aktorom towarzyszy ekran, na którym
wyświetlane są rozmaite wizualizacje, co w połączeniu z treścią
przez nich wypowiadaną daje niesamowity efekt, a niejednokrotnie
stanowią dopełnienie tego co dzieje się na scenie.
„Dracula –
entre l’amour et la mort” nie jest typowym musicalem, znajduje
się w nim również sporo kwestii wypowiadanych, a nie
wyśpiewywanych przez postacie znajdujące się na scenie. Ktoś
mógłby zapytać – no dobra,ale coś tu śmierdzi, naprawdę nie
ma żadnych wad? Owszem, ma – największą z nich jest niewielka
dostępność w Polsce. Co jakiś czas jakiś sklep internetowy
wrzuci kilka egzemplarzy na allegro, poza tym jedyną opcją jest
sprowadzenie dvd z Kanady albo...oglądanie przez internet. Cały
musical dostępny jest na youtube, jak również na stronach typu
chomikuj.pl – znalezienie polskich napisów również nie stanowi
problemu. Serdecznie polecam wszystkim, którzy zmęczeni są już
Edwardem wyglądającym z każdej okładki, miłośnikom wampirzej
tematyki, języka francuskiego czy też po prostu fanom dobrej
muzyki i gry aktorskiej. Na zachętę zostawiam Was z jednym z
najpiękniejszych utwórów tego musicalu, oraz z kilkoma przydatnymi
linkami
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz