Dzień kruka.

Powinnam się uczyć...

***

-Odchodzę - nie patrzył jej w oczy, jego wzrok błądził gdzieś pomiędzy regałami pełnymi książek i starych płyt, a lustrem zawieszonym na ścianie. Gdy napotkał w nim swoje spojrzenie zamrugał i zaczął intensywnie oglądać blat stołu przy którym właśnie siedział.

-Odchodzisz... - powtóezyła bezwiednie, opierając głowę na dłoniach.

-Tak po prostu? Bez powodu? Po tylu latach? - zapytała dalej do końca nie zdając sobie sprawy z wagi tego, co przed chwilą usłyszała.

-Zrozum, to trudne również dla mnie...

-Czyżby? W takim razie mistrzowsko to ukrywasz. Tak po prostu, zjadłeś śniadanie, przeczytałeś gazetę i najzwyczajniej w świecie powiedziałeś 'odchodzę'. Przyznasz, że nie robi się tego codziennie. Czy po tych dwudziestu latach zasłużyłam sobie chociaż na to, by dowiedzieć się dlaczego? - nawet nie próbowała kryć rozżalenia.

-Ja...ja zawiodłem. Nie potrafiłem kochać cię tak, jak na to zasługujesz. Nie dałem ci dziecka, o którym zawsze tak marzyłaś, nasze życie nie było takie jak planowaliśmy...Nie potrafię żyć z tobą ze świadomością jak bardzo dałem ciała.

-I właśnie dlatego zostawiasz mnie : samą, już niemłodą, z rozdartym sercem. Tylko dlatego,że łatwiej ci będzie na mnie nie patrzeć i w spokoju sumienia ułożyć sobie życie z kimś innym. Bo jest ktoś inny, prawda? - spojrzeniem zmusiła go do popatrzenia jej w oczy. Nie płakała, ale w jej niebieskich tęczówkach było takie oskarżenie i rozpacz, że czym prędzej opuścił wzrok.

-Nie ma nikogo innego. Nie kocham, nie kochałem i nie będę kochał nikogo oprócz ciebie. Ale żyć z tobą nie potrafię.

-Bardzo ładnie powiedziane...i bardzo wygodne. Więc nie liczy się to jak ja się z tym będę czuła. Nieistotne, że nigdy niczego ci nie wypominałam ciesząc się właśnie takim życiem jakie prowadziliśmy. Bo prowadziliśmy je razem, niezależnie czy bywało dobrze czy źle. A teraz boisz się żyć ze mną, więc mówisz 'adieu' i zwijasz manatki. Pamiętasz nasze przysięgi? "I że cię nie opuszczę aż do śmierci". Wytarty frazes? Pamiętasz listy, których stosy piętrzą się w pudłach na poddaszu? "Co by się nie działo, zawsze wrócę do ciebie, jak statek do bezpiecznej przystani po długiej podróży". Słowa straciły ważność? A może w myśl zasady 'papier przyjmie wszystko' pisałeś ot tak, by zapełnić miejsce na kartce i by ładnie brzmiało?

-Wybacz, nie potrafię inaczej. Żegnaj - chwycił przygotowaną wcześniej walizkę i po prostu wyszedł z domu.

Otępiała obserwowała jak odchodzi i znika za zakrętem krętej ścieżki. Tej samej, po której ścigali się jako zakochani nastolatkowie, którą nie raz przechadzali się ciepłymi wiosennymi wieczorami gdy powietrze przepełnione było zapachem jej ukochanych bzów. Pojedyncze pączki zaczęły już pojawiać się na krzewach. 'W tym roku nie dla mnie kwitną bzy' - pomyślała, a przelatujący pod oknem kruk donośnym krzykiem zdawał się potwierdzać jej słowa.